FAQ

Home / FAQ

FAQ

Najczęściej zadawane pytania

Radioembolizacja to forma leczenia raka wątroby, zarówno pierwotnego (który wytworzył się w wątrobie) jak i powstałego na skutek przerzutu z innego organu. Jest to leczenie paliatywne, co oznacza, że leczy całkowicie, a pomaga spowolnić rozwój choroby i złagodzić jej objawy. Radioembolizacja to rozwiązanie dla pacjentów nie kwalifikujących się do zabiegu chirurgicznego.

Na kilka dni przed zabiegiem odbędzie się konsultacja z radiologiem, który przeprowadzi procedurę. Warto wówczas przygotować się do tej rozmowy i przygotować sobie listę ewentualnych pytań. Podczas konsultacji pacjentowi powinny zostać przedstawione szczegółowe instrukcje dotyczące sposobu przygotowania, w tym wszelkich zmian, które należy wykonać w ramach regularnego planu leków.

Przed zabiegiem zostanie przebadana krew, między innymi w celu określenia prawidłowości funkcjonowania nerek.

Na około 7-10 dni przed wykonaniem zabiegu radioembolizacji, wykonany zostanie tzw. angiogram, który zobrazuje naczynia krwionośne “karmiące” guz.

Należy zaplanować powrót do domu, gdyż kontakt z dziećmi i dorosłymi może być ograniczony od trzech do siedmiu dni.

Należy zgłosić lekarzowi wszystkie leki, które przyjmujesz, włącznie z ziołowymi suplementami i jeśli masz jakieś alergie, zwłaszcza na leki znieczulające (miejscowo, ogólnie). Lekarz może zalecić przerwanie przyjmowania leków takich jak aspiryna, leków przeciwzapalnych (NLPZ) lub rozrzedzaczy krwi przez określony czas przed zabiegiem. Należy również poinformować lekarza o ostatnich i trwających chorobach.

Kobiety powinny zawsze informować swojego lekarza o ewentualnej możliwości zajścia w ciążę. Wiele badań obrazowych nie jest wykonywane w czasie ciąży, aby nie wystawiać płodu na promieniowanie. Jeśli konieczne jest badanie rentgenowskie, zostaną podjęte środki ostrożności w celu zminimalizowania narażenia na promieniowanie dziecka.

Przed samym zabiegiem może zostać podany środek uspokajający, przekazane zostaną również informacje na temat jedzenia i picia przed zabiegiem.

Ważne by po zabiegu była obok osoba towarzysząca, która pomoże nam w pierwszych godzinach po wykonanym zabiegu.

 

 

Podczas radioembolizacji stosuje się urządzenia rentgenowskie, cewnik i mikrosfery (lub małe szklane perełki wypełnione radioizotopem itru-90).

Procedura radioembolizacji przeprowadzana jest ściśle według wytycznych do prowadzenia promieniowania rentgenowskiego.

Sprzęt zwykle wykorzystywany do tego badania składa się z stołu radiograficznego, jednej lub dwóch lamp rentgenowskich oraz monitora. Fluoroskopia, która konwertuje obrazy rentgenowskie na obrazy wideo, służy do obserwacji i analizy postępu zabiegu. Obraz powstaje na skutek pracy urządzeń rentgenowskich umieszczonych najczęściej nad stołem, na którym leży pacjent.

Cewnik jest długą, cienką plastikową rurką, o średnicy około 3 milimetrów.

Miliony szklanych kuleczek (w przybliżeniu pół łyżeczki), z których każda ma mniejszą średnicę od ludzkiego włosa, dostarczają promieniowanie jonizującego.

Inne urządzenia, które mogą być użyte podczas zabiegu to maska ultrasonograficzna i urządzenia monitorujące bicie serca i ciśnienie krwi.

Używając obrazu rentgenowskiego i materiału kontrastującego do wizualizacji naczyń krwionośnych, interwencyjny radiolog wkłada cewnik przez skórę do naczynia krwionośnego i przenosi go do miejsca leczenia. Za pomocą cewnika, wypełnione promieniowaniem mikrokulki, są do naczyń krwionośnych, a następnie wraz z krwią bezpośrednio do guza.

Mmikrosfery dostarczają duże dawki promieniowania bezpośrednio do komórek nowotworowych i jednocześine blokują przepływ krwi do guza, pozbawiając chore komórki tlenu i składników odżywczych potrzebnych do wzrostu. Ponieważ mikrocząstki promieniotwórcze są dostarczane przez tętnicę wątrobową, ukierunkowane są one bardzo precyzyjnie, bezpośrednio do nowotwru, omijając większość zdrowej tkanki wątroby.

Promieniowanie powstwałe na skutek działania itru-90 w ciągu kolejnych dwóch tygodni stopniowo maleje, a następnie po około 30 dniach zanika całkowice.

Mikrosfery są wstrzykiwane do tętnicy wątrobowej przez cewnik wprowadzony do górnej części nogi1. Małe, radioaktywne mikrosfery płyną bezpośrednio do guza wątroby i na trwałe umiejscawiają się w jego małych naczyniach krwionośnych. Promieniowanie niszczy komórki guza od środka, tylko w minimalnym stopniu wpływając na otaczającą go prawidłową tkankę wątroby.

Leczenie mikrosferami zostało zoptymalizowane tak, aby ograniczyć niepotrzebne napromieniowanie dzięki opakowaniu ampułki z dawką, zastosowaniu zestawu akcesoriów do podawania preparatu oraz procesowi podawania dawki promieniowania.

Ampułka z dawką preparatu jest osłaniana przez akryl i ołów podczas transportu ORAZ leczenia pacjenta. Podczas przygotowania do leczenia nie ma konieczności manipulowania ampułką z dawką preparatu, ponieważ ta sama ampułka jest ampułką transportową i leczniczą.

W czasie leczenia akrylowa osłona zestawu akcesoriów do podawania preparatu oraz pojemnika na odpady zapewnia 100% ochronę przed promieniowaniem beta. Ponadto wysoka efektywność podawania dzięki niewielkiemu działaniu embolizującemu powoduje, że po leczeniu w przetwarzanych odpadach pozostaje mniej izotopu 90Y.

Małe, radioaktywne mikrosfery płyną bezpośrednio do guza wątroby i na trwałe umiejscawiają się w jego małych naczyniach krwionośnych. Promieniowanie niszczy komórki guza od środka, tylko w minimalnym stopniu wpływając na otaczającą go prawidłową tkankę wątroby. Mimo że mikrosfery przez pewien czas po leczeniu emitują promieniowanie, jego poziom zmniejsza się do około 15% poziomu początkowego po tygodniu, a wkrótce potem staje się on nieistotny. Po wypisaniu pacjenta ze szpitala nie są wymagane żadne środki ostrożności.

Preparat można stosować u pacjentów, u których wątroba jest jedyną lub główną lokalizacją ogniska chorobowego1. Wpływ mikrosfer na guzy zlokalizowane poza wątrobą nie został jeszcze zbadany.

Preparat powoduje kilka częstych działań niepożądanych, które mogą wystąpić w ciągu pierwszego tygodnia po leczeniu. Obejmują one uczucie zmęczenia, ból i nudności o nasileniu od łagodnego do umiarkowanego. Lekarze oceniają te objawy jako podobne do objawów grypy. U niektórych pacjentów może wystąpić utrata apetytu i przejściowe zmiany parametrów wątrobowych we krwi. Mogą wystąpić także rzadkie, lecz poważne działania niepożądane.

Retrospektywne badanie obejmujące 121 pacjentów z pięciu badań klinicznych wykazało, że co najmniej 48% wszystkich poważnych zdarzeń niepożądanych oraz 11 na 12 zgonów mogących mieć związek z zastosowaniem omawianej metody jest prawdopodobnie związanych z następującymi pięcioma czynnikami wysokiego ryzyka ocenianymi przed leczeniem:

  • guz o charakterze naciekającym
  • znaczny rozmiar guza (objętość guza >70% objętości wątroby lub obecność niepoliczalnych guzków)
  • poziom AST lub ALT >5 × GGN
  • poziom bilirubiny >2 mg/dl
  • objętość guza >50% oraz poziom albuminy <3 g/dl

Lekarz powinien zawsze wziąć pod uwagę powyższe czynniki wysokiego ryzyka oceniane przed leczeniem u każdego pacjenta podczas podejmowania decyzji dotyczących leczenia mikrosferami.

Mikrosfery są podawane przez radiologa interwencyjnego we współpracy ze specjalistą radioterapii onkologicznej lub medycyny nuklearnej. Ci specjaliści stanowią część wielodyscyplinarnego zespołu, w skład którego może wchodzić także chirurg, hepatolog lub onkolog kliniczny.

Niekiedy preparat może przyczynić się do tego, że pacjenci z nieoperacyjnym nowotworem wątroby, którzy w przeciwnym razie nie kwalifikowaliby się do terapii mogącej potencjalnie spowodować wyleczenie (takich jak RFA, resekcja lub przeszczep), w niektórych przypadkach mogą kwalifikować się do takiego leczenia dzięki osiągnięciu niższego stopnia zaawansowania lub ułatwieniu przeprowadzenia przeszczepu.

Więcej informacji

Polecamy

epoch.org.pl